WIERZBA IWA PENDULA
[Salix caprea Pendula]

Duży krzew lub drzewo wysokości do 15 m, rzadziej wyższe. Pędy oliwkowozielone lub szarozielone, zwisające, u niektórych okazów (zwykle męskich) czerwonobrązowe, w młodości pokryte szarym kutnerem, starsze nagie. Pączki kwiatowe duże, często już zimą z wychylającymi się, srebrzystymi baziami. Liście szerokoeliptyczne, długości 6-10 cm, z wierzchu pomarszczone, od spodu miękko, szaro owłosione, z wyraźną siatką nerwów, całobrzegie lub nierównomiernie ząbkowane. Kotki rozwijają się wcześnie (marzec), w chwili rozwijania srebrzysto połyskujące, męskie w pełni kwitnienia złocistożółte. Owocostany długości do 7 zm. Nasiona dojrzewają w maju. torebki nasienne filcowato owłosione.
Występuje w Europie, północnej Azji, aż po Japonię i Sachalin. W Polsce pospolita w całym kraju, lecz najdorodniejsze, drzewiaste okazy spotyka się w części północno-wschodniej (Puszcza Białowieska) oraz w górach. Rośnie na żyznych, wilgotnych glebach, lecz unika miejsc zabagnionych. Najczęściej na brzegach lasów, na zrębach, po zaroślach i przy drogach.
Najwcześniej kwitnąca krajowa wierzba. Szczególnie dekoracyjne są okazy męskie o dużych, żółtych baziach i te należy przede wszystkim rozmnażać. Mimo że na stanowiskach naturalnych występuje przeważnie na glebach żyznych, to w uprawie wykazuje znacznie mniejsze wymagania i rośnie również na glebach suchszych, piaszczystych i gliniasto-piaszczystych. Jest bardzo wytrzymała na zanieczyszczenia powietrza i doskonale rośnie w dużych miastach oraz w większych okręgach przemysłowych. samorzutnie zasiewa się na hałdach, wysypiskach i podobnych miejscach. Jest gatunkiem pionierskim. J4edna z najcenniejszych wierzb pszczelarskich. Nadaje się do wszelkiego rodzaju zadrzewień miejskich, osiedlowych i krajobrazowych. Nieoceniona dla rekultywacji zniszczonych środowisk. Rozmnażać najlepiej z nasion, gdyż z sadzonek drzewnych ukorzenia się bardzo trudno. Wskazane prace selekcyjne dla znalezienia łatwo ukorzeniających się form.