WIERZBA BIAŁA ZWISAJĄCA, PŁACZĄCA
[Salix alba Tristis (x sepulcralis)]

Drzewo o szerokiej, gęstej, regularnej koronie osadzonej na niskim pniu, z długimi, wiotkimi i silnie zwisającymi gałęziami. Długopędy cienkie, nagie, złocistożółte i błyszczące. Liście waskolancetowate, drobno piłkowane, osadzone na krótkim ogonku (0,5 cm), od spodu jaśniejsze, czasem niebieskawe, nagie, lub za młodu jedwabisto owłosione. Klon męski, ale obok kotek z kwiatami pręcikowymi pojawiają się kotki żeńskie, co jest cechą charakterystyczną dla tego drzewa.
Dokładnie nie wiadomo, gdzie i kiedy powstała wierzba płacząca. Najczęściej nazywana jest wierzbą alba Trisitis.
Jest powszechnie uprawiana w wielu krajach Europy i jest bardzo popularna w Polsce. Sadzi się ją w parkach, po wsiach i w miastach. Szczególnie malownicze są drzewa pojedynczo rosnące nad stawami, wzdłuż kanałów i w pobliżu innych zbiorników wodnych. W parkach należy sadzić na skraju rozległych łąk. Unikać sadzenia w grupach z innymi drzewami, gdyż wówczas wierzba płacząca nie ma warunków swobodnego kształtowania malowniczej korony.
Jest mało wymagająca w stosunku do gleby. Dobrze rośnie nawet na glebach stosunkowo ubogich i piaszczystych, lecz wymaga stanowiska w pełni słonecznego. Bardzo łatwo rozmnaża się z sadzonek zdrewniałych oraz z żywokołów (3-4 letnie proste gałęzie długości 2-3 m, pozbawione bocznych rozgałęzień i części wierzchołkowej, wkopane w ziemię na głębokość 50-80cm).