Zwarty, wolno rosnący, dorasta w wieku 10 lat do ok. 0,5 m wys. i ok. 80 cm. średnicy. Pędy jego są rozpostarte a ich końcówki lekko zwisające. Bardzo liczne biało-kremowe zakończenia pędów nadają mu efektowny wygląd. Najdrobniejsze gałązki bardzo cienkie, wałeczkowate, gęsto pokryte łuskowatymi, drobnymi, silnie przylegającymi igłami o tępym wierzchołku. Igły pod spodem gruczołowate. Roztarte gałązki wydają silny zapach, który pochodzi od eterycznego olejku - sawinolu. Igły szpilowate występują na ocienionych gałązkach wewnątrz krzewu. Mają one długość do 4 mm, są ostre, z wierzchu niebieskozielone, z bruzdowatym zagłębieniem, po 3 w okółku. Szyszkojagody kuliste, średnicy 5-7 mm, granatowoczarne z sinym nalotem, zwisające na krótkich szypułkach. dojrzewają jesienią lub wiosną przyszłego roku i zawierają zwykle po 2 nasiona.
Występowanie jałowca sabińskiego obejmuje swoim zasięgiem zarówno Europę, Azję jak i Afrykę. W Polsce występuje tylko na kilku stanowiskach w Pieninach. Uważa się go za relikt okresu przedlodowcowego.
Od dawna w uprawie w wielu krajach. Jako roślina lecznicza sadzony był już w średniowiecznych ogrodach klasztornych. Obecnie uprawiany często w parkach i ogrodach. rośnie dobrze na suchych, piaszczystych i kamienistych glebach, na stanowiskach silnie nasłonecznionych. Jest jednak dosyć wrażliwy na wszelkie zanieczyszczenia powietrza. Łatwo rozmnaża się wegetatywnie z sadzonek i jest często produkowany w szkółkach. Jest wytrzymały na suszę i upały, odporny na mrozy, niewybredny w stosunku do gleby, ale najlepiej rośnie na podłożu piaszczysto-próchnicznym, wapiennym i przepuszczalnym. Odmiana ta posadzona w grupie tworzy ciekawe, pstre plamy. Nadaje się do obsadzania skarp, na skalniaki, sadzenia w grupach, do pojemników.