Jedna z najpiękniejszych form czerwonolistnych. Rośnie krzewiasto lub wyrasta w małe drzewo. Młode pędy, liście i owoce ciemnoczerwone, liscie wiosną czerwonobrązowe, zabarwienie to w nieco mniejszym stopniu utrzymuje się przez całe lato. Liście eliptyczne lub jajowate, długości 2-7 cm, drobno, tępo piłkowane, z wierzchu nagie, od spodu wzdłuż nerwu głównego owłosione. Kwiaty czerwone, średnicy do 2,5 cm, osadzone pojedynczo, szypułki nagie. Kwitnie bardzo wcześnie, w marcu-kwietniu, tuz przed rozwinięciem liści. Owoce drobne, kuliste, słodkie i soczyste, czerwone, słabo pokryte woskowym nalotem, zwisają na bardzo cienkich szypułkach. Dojrzewają w sierpniu.
Zasięg występowania pierwotnie jest trudny do ustalenia. Półwysep Bałkański, Krym, Kaukaz, Azja Mniejsza, Azja Środkowa. Najczęściej w podszyciu lasów liściastych. W górach (na Kaukazie) do wysokości 2000 m n.p.m.
Od niepamiętnych czasów uprawiana jako drzewo owocowe. U nas powszechnie znana pod nazwą ałyczy, używana w szkółkarstwie jako podkładka pod śliwy, morele i brzoskwinie. Ponadto uprawiana w parkach, w zadrzewieniach miejskich i osiedlowych, wiejskich i przydrożnych. Odznacza się bardzo szybkim wzrostem i małymi wymaganiami glebowymi. Najlepiej rośnie na glebach żyznych, próchnicznych, ale luźnych i przepuszczalnych, bogatych w związki wapnia. wymaga miejsc nasłonecznionych. Jest bardzo wytrzymała na suszę, natomiast niedostatecznie wytrzymała na mrozy. Przemarza podczas surowych zim, lecz szybko odrasta z nieuszkodzonych części przyziemnych. Polecana dla całej Polski z wyjątkiem terenów północnych i północno-wschodnich, Jeden z najcenniejszych krzewów (niskich drzew) dla zadrzewień osiedlowych, wiejskich, przydrożnych itp. Mozna sadzić pojedynczo lub w szpalerach. Najczęściej okulizuje się w szkółkach na ałyczy, która często, przy braku pielęgnacji, przerasta część szlachetną - czerwonolistną. Odrastające z podkładki pędy należy w porę usuwać.