Efektowna, srebrzystoniebieska odmiana świerka kłującego o zwartym, piramidalnym wzroście. Lekko sierpowato wygięte ku górze, srebrzystoniebieskie igły zachowują swą oryginalną barwę również zimą. Gałęzie sztywne, osadzone na pniu pod kątem prostym (płasko rozpostarte), tworzą zwykle bardzo wyraźne, oddalone od siebie piętra. Kora na pniu szarobrązowa, dość gruba i głęboko spękana. Pączki stożkowate, bez żywicy, pokryte odwijającymi się łuskami. Pędy ma krótkie, sztywne ułożone w poziomych, regularnych okółkach. Igły srebrzystoniebieskie, sztywne, ostre, kłujące, długości 2-3 cm, odstające promieniście od gałązek (osadzone szczoteczkowato). Szyszki wydłużone, cylindryczne, długości do 10 cm, jasnobrązowe, zwykle obficie pokryte żywicznymi wyciekami. łuski cienkie, wiotkie, ku wierzchołkowi wydłużone, z pofałdowanym i powycinanym brzegiem.
Świerk kłujący został znaleziony dopiero w 1862r. i wkrótce po tym wprowadzony do uprawy w Europie. Bardzo szybko zyskał powszechne uznanie i szeroko rozpowszechnił się w wielu krajach, głównie dzięki pięknemu zabarwieniu igliwia, a także dużej zdolności adaptacyjnej w różnych warunkach nie tylko w krajach Europy Zachodniej, ale także w Europie Środkowej i Wschodniej (Rosja, Białoruś, Ukraina). Okazał się drzewem bardzo wytrzymałym na niskie temperatury i na susze. W Rosji np. doskonale rośnie nie tylko w surowych warunkach zimowych Petersburga i Moskwy (znane świerki srebrne pod Murem Kremlowskim), ale także w suchym, kontynentalnym klimacie Ukrainy, Krymu i Kaukazu. W uprawie wydał liczne formy o różnym, często bardzo intensywnym zabarwieniu igieł. Szczególnie cenione są odmiany o srebrzystoniebieskim zabarwieniu igieł, zwane powszechnie "świerkami srebrnymi". Są one w szkółkach rozmnażane najczęściej przez szczepienie. Ostatnio stosuje się także rozmnażanie z nasion i selekcję siewek, wybierając okazy o intensywny, srebrzystym zabarwieniu igieł. Siewki rosną szybciej od form szczepionych, charakteryzują się regularną koroną, jednakże nie zawsze w populacjach siewek procent takich form jest wysoki.
Świerk kłujący obok wysokiej wytrzymałości na niskie temperatury i na suszę, odznacza się również stosunkowo wysoką odpornością na zanieczyszczenia powietrza i dobrze rośnie w miastach. Jest mało wymagający w stosunku do gleby i rośnie nawet na bardzo suchych glebach piaszczystych i żwirowatych. Natomiast źle rośnie w ocienieniu i może być sadzony tylko miejscach słonecznych. W parkach i w zieleni osiedlowej najlepiej sadzić pojedynczo lub w luźnych grupach, tak aby drzewa przez wiele lat nie ocieniały się wzajemnie i długo zachowywały pełne ugałęzienie koron. Doskonała odmiana na eksponowane miejsca ogrodu. Interesująco wygląda w otoczeniu kolorowo kwitnących bylin i krzewów liściastych.
ZASTOSOWANIE ŚWIERKÓW:
- na szpalery chroniące przed wiatrem, śniegiem, kurzem, nadmiernym nasłonecznieniem
- na żywopłoty strzyżone - doskonale znosi cięcie i formowanie
- na choinki w okresie świąt Bożego Narodzenia.