Karłowa, szerokostożkowa forma świerka, przez kilka lat półkolista i bezprzewodnikowa, ale osiągająca w wieku 30 lat ok. 2-3 m wysokości. Gałęzie sztywne, osadzone na pniu pod kątem prostym (płasko rozpostarte), tworzą zwykle bardzo wyraźne, oddalone od siebie piętra. Kora na pniu szarobrązowa, dość gruba i głęboko spękana. Pączki stożkowate, bez żywicy, pokryte odwijającymi się łuskami. Pędy ma krótkie, sztywne. Igły srebrzystoniebieskie, sztywne, ostre, kłujące, długości 2-3 cm, odstające promieniście od gałązek (osadzone szczoteczkowato). Szyszki wydłużone, cylindryczne, długości do 10 cm, jasnobrązowe, zwykle obficie pokryte żywicznymi wyciekami. łuski cienkie, wiotkie, ku wierzchołkowi wydłużone, z pofałdowanym i powycinanym brzegiem.
Świerk kłujący został znaleziony dopiero w 1862r. i wkrótce po tym wprowadzony do uprawy w Europie. Bardzo szybko zyskał powszechne uznanie i szeroko rozpowszechnił się w wielu krajach, głównie dzięki pięknemu zabarwieniu igliwia, a także dużej zdolności adaptacyjnej w różnych warunkach nie tylko w krajach Europy Zachodniej, ale także w Europie Środkowej i Wschodniej (Rosja, Białoruś, Ukraina). Okazał się drzewem bardzo wytrzymałym na niskie temperatury i na susze. W Rosji np. doskonale rośnie nie tylko w surowych warunkach zimowych Petersburga i Moskwy (znane świerki srebrne pod Murem Kremlowskim), ale także w suchym, kontynentalnym klimacie Ukrainy, Krymu i Kaukazu. W uprawie wydał liczne formy o różnym, często bardzo intensywnym zabarwieniu igieł. Szczególnie cenione są odmiany o srebrzystoniebieskim zabarwieniu igieł, zwane powszechnie "świerkami srebrnymi". Są one w szkółkach rozmnażane najczęściej przez szczepienie. Ostatnio stosuje się także rozmnażanie z nasion i selekcję siewek, wybierając okazy o intensywny, srebrzystym zabarwieniu igieł. Siewki rosną szybciej od form szczepionych, charakteryzują się regularną koroną, jednakże nie zawsze w populacjach siewek procent takich form jest wysoki.
Świerk kłujący obok wysokiej wytrzymałości na niskie temperatury i na suszę, odznacza się również stosunkowo wysoką odpornością na zanieczyszczenia powietrza i dobrze rośnie w miastach. Jest mało wymagający w stosunku do gleby i rośnie nawet na bardzo suchych glebach piaszczystych i żwirowatych. Natomiast źle rośnie w ocienieniu i może być sadzony tylko miejscach słonecznych. W parkach i w zieleni osiedlowej najlepiej sadzić pojedynczo lub w luźnych grupach, tak aby drzewa przez wiele lat nie ocieniały się wzajemnie i długo zachowywały pełne ugałęzienie koron.
ZASTOSOWANIE ŚWIERKÓW:
- na szpalery chroniące przed wiatrem, śniegiem, kurzem, nadmiernym nasłonecznieniem
- na żywopłoty strzyżone - doskonale znosi cięcie i formowanie
- na choinki w okresie świąt Bożego Narodzenia.