MODRZEW EUROPEJSKI
[Larix decidua]

    Drzewo wysokie do 30 metrów, o prostym pniu i regularnej, u młodych drzew waskostożkowatej koronie. korowina bardzo starych drzew gruba, głęboko spękana, wewnątrz brązowoczerwona. Pędy szarożółte, nagie. Igły długości 2-4 cm, jasnozielone. Szyszki bardzo zmienne, różnej wielkości i kształtu, najczęściej jajowate, długości 2-4 cm, osadzone na wyraźnych trzoneczkach, złożone z 30 - 40 łusek.
   Łuski nasienne o cienkim, nieco na zewnątrz odgiętym brzegu, nagie lub skąpo owłosione u nasady. Łuski okrywowe krótkie i zwykle niewidoczne. Preferuje słoneczne stanowiska. Odznacza się stosunkowo małymi wymaganiami glebowymi, jednak lepiej rośnie na glebach dość żyznych, glinkowatych i dostatecznie wilgotnych. Przeważnie wytrzymały na niskie temperatury. Znosi zanieczyszczenie powietrza pyłem i dymami. Modrzew znajduje szerokie zastosowanie w zadrzewieniach miast, wsi i osiedli oraz w parkach różnego typu. Ceniony ze względu na szybki wzrost.
   Szczególnie pięknie wygląda w okresie rozwijania młodych igieł oraz jesienią, gdy igły przebarwiają się przed opadnięciem na kolor złocistożółty lub brązowy. W parkach i zieleńcach można sadzić drzewo pojedynczo lub w niezbyt gęstych grupach, również razem z innymi drzewami iglastymi. Bardzo malownicze są samotnie rosnące drzewa modrzewi np. przed budynkami, na skraju rozległych polan. W takich warunkach pełnego oświetlenia, wykształcają wykształcają szerokie, nisko ugałęzione korony. Modrzew jest cenionym drzewem alejowym. Modrzew ma zdolność wytwarzania pędów z oczek śpiących i nadaje się na wysokie, przycinane żywopłoty, lecz tylko w miejscach nasłonecznionych.