Buk pospolity
[Fagus sylvatica]

Drzewo szybko rosnące do 35 m, o szerokiej, gęstej, kopulastej koronie. U drzew rosnących w zwarciu pnie są wysokie, gładkie, natomiast u rosnących samotnie często pień rozdziela się już nisko nad ziemią na potężne konary. Młode pędy owłosione. Liście eliptyczne, długości 4-10 cm i szerokości 2,5-6 cm, całobrzegie lub odległe, falisto ząbkowane i orzęsione, z wierzchu ciemnozielone i błyszczące, od spodu jaśniejsze, matowe. Młode liście z obu stron srebrzysto owłosione, starsze tylko z wełnistymi włoskami na głównym nerwie od spodu. Nerwów bocznych 5-9 par. U młodych drzew zeschnięte liście utrzymują się częściowo na gałązkach przez zimę. Ogonek liściowy owłosiony, długości do 1 cm. Miseczka pokryta szczeciniastymi wyrostkami, osadzona na trzonku przylegająco owłosionymi, długości do 2 cm.
Dobrze znosi cięcie i formowanie, dobrze się przy tym zagęszcza, dlatego doskonale nadaje się na żywopłoty różnej wysokości. Nadaje się na stanowiska zacienione. Buk jest jednym z podstawowych drzew lasotwórczych. Tworzy czyste drzewostany bukowe, tzw. buczyny lub rośnie w lasach mieszanych z udziałem dębu, graba, sosny. Buk zwyczajny jest przede wszystkim powszechnie uprawiany w lasach. Stanowi także ważny element zdrzewień parkowych, głównie na terenach naturalnego występowania. W terenach podgórskich i na Pomorzu używany także do zadrzewień przydrożnych. Drewno buka jest twarde, ciężkie, łatwo łupliwe, używane w przemyśle meblarskim, do wyrobu parkietów.