Berberys Thunberga odm. złocista
[Berberis thunbergii Aurea]

Berberys odm. złocista to krzew wysokości do 1,5 metra o szerokim, regularnym, kulistym pokroju, gęsto ugałęziony. Pędy krótkie, sztywne, bruzdowane, purpurowobrązowe, łukowato wygięte. Ciernie pojedyncze, krótkie i sztywne. Liście drobne, łopatkowate, całobrzegie, długości 1-3 cm, na wierzchołku tępe, zebrane po 3-9 w różyczkowate wiązki, z wierzchu jasnozielone, pod spodem sinozielone, jesienią przebarwiają się wspaniale na czerwono i pomarańczowoczerwono. Kwiaty żółte, z zewnątrz czerwonawe, zwisające, rozmieszczone na gałązkach pojedynczo lub w pęczkach po 2-3. Kwitnie w końcu maja lub w czerwcu. Owoce elipsoidalne, jasnoczerwone i błyszczące, zwisające na krótkich szypułkach wzdłuż łukowato wygiętych gałązek.
Berberysy to krzewy o liściach zimozielonych lub opadających na zimę, ustawionych skrętolegle, pojedynczych, zebranych najczęściej na krótkopędach po kilka w wiązki. Brzeg blaszki liściowej zwykle kolczasto piłkowany. Na długopędach występują charakterystyczne, często trójdzielne ciernie, które są przekształconymi liśćmi. Drzewo i kora wewnętrzna żółto zabarwione. Kwiaty obupłciowe, żółte lub pomarańczowożółte, przeważnie o nieprzyjemnym zapachu, drobne, osadzone pojedynczo, zebrane w wiązki lub grona. Kwiat składa się z 6 płatków korony, 6 działek kielicha, 6 pręcików (reagujących na dotyk) i 1 słupka. U nasady płatków występują nektarniki. Owoce - jedno - lub wielonasienne jagody barwy czerwonej lub granatowoczarnej, często z sinym nalotem.
Znanych jest około 50 gatunków berberysów. Większość występuje w Azji Wschodniej i Środkowej oraz w Ameryce Południowej. Berberysy bardzo łatwo krzyżują się między sobą, co często ma miejsce w ogrodach botanicznych i arboretach. Obok licznych mieszańców w uprawie powstały liczne odmiany, szczególnie w obrębie gatunków o liściach zimozielonych.
Berberysy odznaczają się na ogół niewielkimi wymaganiami w stosunku do gleby. Najlepiej jednak rosną na glebach przepuszczalnych, ale dostatecznie wilgotnych i dość żyznych. Sadzić należy w miejscach słonecznych lub słabo ocienionych Najbardziej dekoracyjne są w okresie dojrzewania owoców (sierpień - wrzesień), które długo utrzymują się na gałęziach i wiszą jeszcze po opadnięciu liści. Odznaczają się pięknym jesiennym przebarwieniem liści.
Zastosowanie berberysów jest różnorodne, zależne od właściwości gatunku czy odmiany. Są wśród nich cenne krzewy parkowe, szpalerowe i żywopłotowe. Nie wymaga przycinania. Nadaje się również do obsadzania skarp i różnych pochyłości. Berberysy thunbergii nie chorują na rdzę źdźbłową.